The Big Four hebben voor de duidelijkheid maar Quintet aan hun naam toegevoegd. Het werd wat vervelend om telkens weer uit te leggen dat de bandnaam niet op het aantal leden slaat, maar refereert aan de karakteristieke second line beat uit New Orleans. Die is hier evenals op de voorganger The Congregation Sessions redelijk voorhanden, maar er is meer aan de hand. Waar voorheen nog strek tegen de traditie aangeleund werd, verlegt de Nederlands-Belgische combine steeds meer zijn muzikale bakens. Dat wordt meteen al duidelijk in het ritmisch complexe, rond de dwarsfluit opgebouwde Aaricia’s Moods.

Het vijftal laveert voortdurend tussen old school-jazz, fusion, loungejazz en aanverwante stijlen. Improvisatie wordt niet geschuwd en een gescandeerd chain gang ritme behoort evengoed tot de mogelijkheden als een funky groove. Het uitstekend musicerende gezelschap ontspoort daarbij nergens, maar intrigeert des te meer. Van het uiterst dansbare, latingetinte Las Ninas +De La Mancha tot een sinister, dicht tegen het St. James Infirmary aanschurkend The Wake. Hier lukt het The Big Four Quintet zowaar hun wereldse debuut te toppen. Ongelofelijk.