Het is nog niet zolang geleden dat we ons meer dan lovend konden uitlaten over de verrichtingen van The Big Four op en naast het podium. 

Op ‘The Congregation Sessions’ was al een evolutie merkbaar naar een meer gesofisticeerde jazzy benadering. Een muzikaal groeiproces dat nu verder geperfectioneerd wordt. Aangezien The Big Four met vijf muzikanten is opgebouwd, werd de naam quintet toegevoegd. Niet alleen handig om verwarring te voorkomen, het sluit ook nauwer aan bij de huidige profilering. Het quintet wordt overigens nog steeds bevolkt door hetzelfde team en dat is geen slechte zaak. Zo’n hecht combo voelt elkaar instinctief aan en dat is uiteraard bevorderlijk voor de muzikale wisselwerking en het creatieve proces. De ’creative souls’, zoals ze hier worden genoemd, doen die titel alle eer aan met tien composities die in gezamenlijk overleg tot stand kwamen. ‘Communicate’ is zo’n ritmisch zweetnummer, hitsige percussie van Frankie Gomez,een staande bas van Bird Stevens, die er niet alleen staat maar een eindje wegwandelt. Het ideale fundament voor krachtige vocaal werk van JB ’The Cane’ Biesmans, die niet alleen een diepgelaagde baritongrom, maar ook zijn baritonsax laat spreken. In de broeierige afsluiter ‘Brownies for Dinner’ koppelt hij funky blazerswerk aan dynamische dwarsfluitbijdrages. Je hoeft daarbij niet te vrezen voor oubollige hippietoestanden. Het in rockkringen vaak fel gecontesteerde instrument laat zich naadloos inpassen in een organisch geheel. In ‘Aaricia’s Moods’, de schitterende, naar JB’s dochter genoemde openingssong bijvoorbeeld. Ingeleidt met een dromerige intro evolueert dit instrumentaal epos langs onverwachte ritmewendingen naar een avontuurlijke improvisatie om te eindigen in dezelfde sfeer van de fragiele openingsnoten. ‘The Dun’ is eveneens zo’n nummer dat zich niet bij een eerste beluistering blootgeeft. Dr. Basie J. laat zich niet alleen opmerken met zijn Rhodesklavier in het zonnige ‘Seeing Angels at Sunset’ en ‘Kidk’. De knap opgebouwde mysterieuze titelsong ‘Sanctified’ en het sombere ’The Wake’, dat qua structuur sterk aan ‘St. James Infirmary’ herinnert, laten een doorvoeld zanger aan het woord. ‘Las Ninas de la Mancha’ drijft op een zwoele latingroove van piano en onderkoeld snarenwerk van Mo Gomez, en kronkelt sensueel heupwiegend verder. Dit schijfje vol muzikale afwisseling, dat in een stijlvolle digipack is ondergebracht, bevestigt niet alleen de intrinsieke klasse van TB4Q die al van de voorganger afstraalde. Er worden bovendien nog enkele stappen verder gezet in een boeiende muzikale exploratietrip. Grote klasse! 

Cis Van Looy ♪♪♪♪

Keys and Chords