Nog niet zo lang stond dit Belgisch/Nederlands kwintet op het festivalpodium in Heerlen tijdens de Southern Blues Night samen met Roby ‘Supersax’ Edwards, waar zij het festival openden. J.B. Biesmans, ook bekend van Blues Lee, bracht toen samen met ‘honker’ Edwards een soort liefdesduet voortvloeiend uit beider saxinstrument. De nummers op deze ‘Sanctified’ roepen een ander mood op en klinken tevens enigszins anders dan hun vorige ‘The Congregation Sessions’ uit 2008.

Minder old school New Orleans ritmes en ‘big four’ beatdrums in de ‘second line’, waar dit kwintet zijn naam aan ontleende. In de plaats daarvan hoor je wel een boeiende vermenging van experimentele muziek waarin jazz, ambient, swing, lounge, improvisaties en Oosterse klanken elkaar afwisselen. ‘The Dun’ klinkt zelfs enigszins weirdo. Het album begint met de poliritmische compositie ‘Aaricia’s Mood’ dat de wisselende stemmingen van Biesmans’ dochter suggereert met de fluit als hoofdinstrument.
Tussen de instrumentele nummers hoor je er enkele gezongen die ofwel J.B. ofwel Dr. Jack Basie voor hun rekening nemen. Deze laatste hecht als het ware een feestelijke gospelspirit aan het jubelende titelnummer. Op het relaxte ‘Seeing Angels At Sunset’ hoor je achtereenvolgens een saxsolo en een drumsolo opgaand in het groter geheel. Behalve drummer Franky Gomez doet ook gitarist Mo Gomez mee, de broertjes bekend van de ‘Harmony Two Tones’. Bird Stevens is de vijfde man in het kwintet en zijn bijdrage met contrabas geeft nog meer drive aan de free jazznummers. De rebelse sax in ‘KidK’ refereert terug meer naar New Orleans tradities. 

Alle bandleden zijn hoorbaar al een eon lang met muziek bezig wat zich manifesteert in hun eigen interpretatie van Latin beat, bebop, klassiek en avant-garde. Als het allermooiste pik ik er het bluesy ‘The Wake’ uit, een weeklagende postmoderne versie van ‘St. James Infirmary’ met nieuwe lyrics waarin ‘J.B.’s klarinet de rouwtreurnis evoceert. Deze ‘Sanctified’ onthult een gamma van invloeden en inventieve impressies. Zelfs de artistieke uitvoering van het hoesje lijkt met de grootste zorg ontworpen, zodat je terecht kan zeggen dat hier vorm en inhoud één zijn. Dit album zal moeilijk te classificeren zijn in een van de Cd-bakken. Zelfs bij ‘Dit is Belgisch’ hoort het niet thuis. In gedachte kan je er derhalve best een rubriek bij fantaseren zoals exquise close big band muziek. 
 
Marcie "Rootstime magazine"